Πόσες φορές έχεις πει «έτσι είμαι» για να κλείσεις τη συζήτηση; Ή το σκέφτηκες για να αιτιολογήσεις τον τρόπο που φέρεσαι; Το «έτσι είμαι» φαίνεται αθώο και παραπέμπει στη διάγνωση μιας αυτονόητης πραγματικότητας. Στην πραγματικότητα λειτουργεί σαν τους τέσσερις τοίχους ενός δωματίου. Μας προστατεύει, αλλά ταυτόχρονα, μας κρατά φυλακισμένους.

Για χρόνια πίστευα ότι δεν αντέχω τις συγκρούσεις. Το έλεγα σαν να περιέγραφα ένα μόνιμο χαρακτηριστικό μου. Όταν ήμουν παιδί, το να κρατώ τις σκέψεις για τον εαυτό μου με γλύτωνε από την κριτική, την απόρριψη και τις δυσάρεστες αντιπαραθέσεις. Ήταν μια χρήσιμη στρατηγική επιβίωσης. Για τότε.

Άκου τον συνομιλητή σου, ή ακόμα καλύτερα, άκουσε τον εαυτό σου. Συχνά, αναγνωρίζουμε στα λόγια του άλλου αυτό που δεν αναγνωρίζουμε στα δικά μας. Περιγράφεις αυτό που κάνεις ή αυτό πιστεύεις ότι είσαι; 

Είναι ανθρώπινο να θέλουμε αποτέλεσμα χωρίς προσπάθεια. Κι όμως, ξέρουμε ότι δεν γίνεται. Υπάρχει μια ρήση που λέει: «τα αγαθά κόποις κτώνται». Αποτελεί παρατήρηση ζωής, καθώς ό,τι αξίζει έχει τίμημα. Το έχουν τραγουδήσει και οι Πυξ-Λαξ με τον στίχο «ό,τι αξίζει πονάει κι είναι δύσκολο…».