Είναι ανθρώπινο να θέλουμε αποτέλεσμα χωρίς προσπάθεια. Κι όμως, ξέρουμε ότι δεν γίνεται. Υπάρχει μια ρήση που λέει: «τα αγαθά κόποις κτώνται». Αποτελεί παρατήρηση ζωής, καθώς ό,τι αξίζει έχει τίμημα. Το έχουν τραγουδήσει και οι Πυξ-Λαξ με τον στίχο «ό,τι αξίζει πονάει κι είναι δύσκολο…».

Γράφω για να δω πιο καθαρά. Η γραφή λειτουργεί σαν μεγεθυντικός φακός και κάνει ευδιάκριτα όσα μέσα μου είναι θολά. Σκέφτομαι καθώς γράφω. Στο χαρτί, η σύγχυση αποκτά μορφή, όνομα, νόημα. Έτσι παρατηρώ την εξέλιξη της σκέψης μου και ξεχωρίζω το δικό μου από το ξένο. Είναι ένας νοητικός χάρτης.

Στο πρώτο μέρος είδαμε πώς γεννιέται το φαινόμενο του FOMO (Fear Of Missing Out),  ο φόβος ότι χάνουμε κάτι. Είδαμε πώς αυτή η ανάγκη να ανήκουμε είναι βαθιά ριζωμένη στην ανθρώπινη φύση. Ας δούμε τώρα πώς αυτός ο μηχανισμός τροφοδοτείται από τα social media, πώς επηρεάζει τη σκέψη και τη συμπεριφορά μας και πώς μπορούμε να ξαναπάρουμε τον έλεγχο.

Πόσες φορές άνοιξες το κινητό σου, (ή δεν το έκλεισες ποτέ!) και ένιωσες ότι πρέπει να δεις τι κάνουν όλοι οι άλλοι; Ή βυθίστηκες σε μια σειρά από video, το ένα μετά το άλλο κι εκεί που νόμισες ότι πέρασαν 5 λεπτά έχασες μια ολόκληρη ώρα χωρίς να το καταλάβεις;