Η εξάσκηση της «τέχνης του τίποτα» αποτελεί πρόκληση και τούτο γιατί επιλέγουμε, ή μας επιβάλλεται, να είμαστε διαρκώς απασχολημένοι με κάτι. Πολλές φορές την ίδια πρακτική εφαρμόζουμε και με τα παιδιά μας, γεμίζοντας ασφυκτικά το πρόγραμμά τους με κάθε λογής δραστηριότητα, χωρίς καθόλου ελεύθερο χρόνο. Με αυτόν τον τρόπο, μαθαίνουμε να ικανοποιούμε τις προσδοκίες των άλλων, παραμένοντας διαρκώς

Ας γυρίσουμε λίγο πίσω στο χρόνο. Στην Ελλάδα λίγες δεκαετίες πριν, οι ρυθμοί ήταν πολύ πιο ανθρώπινοι. Είχαμε χρόνο για το καφεδάκι και τις παρέες μας. Ήμασταν πιο «αραχτοί». Προλαβαίναμε να ξαποστάσουμε, να επικοινωνήσουμε και να σκεφτούμε και τον διπλανό μας. Δεν είχαμε για παρέα το κινητό μας, αλλά τον διπλανό μας. Ακούγεται ρομαντικό;

«Πόσες φορές έχεις αφιερώσει χρόνο και ενέργεια σε στόχους που δεν ήταν πραγματικά δικοί σου;» Υπήρξε μια μεγάλη περίοδος στη ζωή μου κατά την οποία η επιθυμία να πετύχω επαγγελματικά ήταν επίμονη. Αφιέρωνα ατελείωτες ώρες, ενέργεια και εστίαση και ήμουν σχεδόν ολοκληρωτικά απορροφημένος. Από την άλλη, διαπίστωσα εκ των υστέρων ότι ένα μεγάλο κομμάτι από όσα κυνηγούσα δεν αντιπροσώπευαν

«Μεταφράζοντας» την προσωπική μας βιογραφία
Η ρήση του Ηράκλειτου «Δεν μπορείς να μπεις στο ίδιο ποτάμι δύο φορές», υπογραμμίζει τη διαρκώς μεταβαλλόμενη φύση τόσο των εξωτερικών συνθηκών, όσο και του εαυτού μας. Μια σειρά από παραμέτρους διαμορφώνουν την ικανότητα αντίληψης και επεξεργασίας του κόσμου μας και γεννούν μια ξεχωριστή «γλώσσα» με την οποία «μεταφράζουμε» τα γεγονότα και τις καταστάσεις της ζωής μας. Οι βασικότερες