Όταν η ζωή σε γονατίζει
Όταν βρίσκεσαι από τη μια στιγμή στην άλλη στο κρεβάτι ενός νοσοκομείου με αμφίβολες πιθανότητες επιβίωσης, βλέπεις τη ζωή αλλιώς. Μια περιπέτεια υγείας αποτέλεσε ένα από τα σοβαρότερα μαθήματα που πήρα. Βρέθηκα αντιμέτωπος με τον πόνο και την απελπισία, νιώθοντας ότι κάθε δευτερόλεπτο με έφερνε πιο κοντά στον θάνατο. Αν και δεν είναι του χαρακτήρα μου, φλέρταρα με την παραίτηση. Στην οδυνηρή αυτή πορεία
Συναντάμε στη ζωή μας ορισμένους ανθρώπους, οι οποίοι διαθέτουν σοφία και την εκφράζουν με απλά, αλλά ουσιαστικά λόγια. Έχω την τύχη να γνωρίζω και να συναναστρέφομαι με μερικούς από αυτούς. Άτομα με ξεχωριστές προσωπικότητες, διαφορετικό γνωστικό επίπεδο και ενδιαφέροντα. Ένας από αυτούς τους ανθρώπους είναι ο
Ημέρες καραντίνας (εγκλεισμού). Ας επιστρέψουμε λίγα χρόνια πίσω…
Μπαίνοντας στο δωμάτιο των παιδιών βλέπω την κόρη μου να μισοκοιμάται με το κινητό μπροστά της και τα ακουστικά στα αυτιά. Ήταν περίπου 8:30 το πρωί, αλλά δεν μου φάνηκε παράξενο, καθώς τα σχολεία λειτουργούν εξ αποστάσεως λόγω covid.
- «Τί μάθημα έχεις;»
- Μια νυσταγμένη, νωχελική φωνή απάντησε: «Γυμναστική»!
Με τον εγκλεισμό, υπήρξε μια τεράστια στροφή
Στα προηγούμενα άρθρα, είδαμε την τέχνη του «τίποτα». Ωστόσο, υπάρχει και μια δεύτερη πρόταση: Να κάνουμε κάτι που δεν έχει κάποια εμφανή «χρησιμότητα»: μάθε τέχνη! Η τέχνη δεν συνδέεται με την δουλειά, την παραγωγικότητα, τις καθημερινές ανάγκες και το κυνήγι της επιτυχίας σύμφωνα με τους όρους των άλλων. Αναζητώντας
