Ας γυρίσουμε λίγο πίσω στο χρόνο. Στην Ελλάδα λίγες δεκαετίες πριν, οι ρυθμοί ήταν πολύ πιο ανθρώπινοι. Είχαμε χρόνο για το καφεδάκι και τις παρέες μας. Ήμασταν πιο «αραχτοί». Προλαβαίναμε να ξαποστάσουμε, να επικοινωνήσουμε και να σκεφτούμε και τον διπλανό μας. Δεν είχαμε για παρέα το κινητό μας, αλλά τον διπλανό μας. Ακούγεται ρομαντικό; Προσωπικά το βρίσκω ρεαλιστικό και απαραίτητο. Η σκέψη χρειάζεται χρόνο, πειθαρχία και καλλιέργεια για να αναπτυχθεί ορθά. Από την άλλη, οι σχέσεις, επίσης χρειάζονται χρόνο, αγάπη και καλλιέργεια για να ευδοκιμήσουν. Πιστεύω ότι ανεξάρτητα από τους βιοτικούς στόχους του καθενός, αποτελεί σημαντική και ουσιώδη επιδίωξη η ανάπτυξη υγιών διαπροσωπικών σχέσεων και η διατήρηση ζωντανού του συλλογικού μας πνεύματος. Αποτελεί πράξη κι όχι μόνο ιδέα και στοχεύει στην καλυτέρευση της ζωής όλων των ανθρώπων κι όχι μόνο στη στενή ατομική επιτυχία. Αυτή η πράξη προϋποθέτει παιδεία και κοινωνική ευαισθησία.
Αυτό που κατάλαβα τα προηγούμενα χρόνια, παρασυρμένος από την ταχύτητα της ζωής και καθηλωμένος από τις βιοτικές μέριμνες, είναι ότι δεν απολάμβανα τη ζωή. Η πίεση να τα κάνω όλα, να τα κάνω σωστά και να πετύχω με βάση κοινωνικά αποδεκτά κριτήρια, οδηγούσαν σε έλλειψη χαράς και δημιουργικότητας, περιοριστικό τρόπο σκέψης και αποστέρηση ζωτικής ενέργειας. Αν και είναι πολλά τα ερωτήματα που γεννιούνται, εστιάζω σε ένα. «Πώς μπορούμε να ανακτήσουμε τη ζωτική μας ενέργεια;» Έχοντας ως δεδομένο ότι έχουμε σκοπό και στόχους στη ζωή μας, αυτό που έχω καταλήξει ότι χρειαζόμαστε είναι «χαλαρό» χρόνο. Χαλαρά χρονικά διαστήματα που κάνουμε «τίποτα»! Δράση χωρίς εμφανή χρησιμότητα, αλλά με εσωτερικό νόημα. Από την άλλη, αν έχουμε χαλαρό χρόνο, ακόμα και αν δεν έχουμε ξεκαθαρίσει το σκοπό και τους στόχους μας, έχουμε την δυνατότητα να τους ανακαλύψουμε ή να τους σχεδιάσουμε. Η δημιουργική και κριτική σκέψη χρειάζεται χρόνο για να ανθίσει.
Όσο παραμένουμε προσκολλημένοι στις ασχολίες μας, ακόμα και όταν ξεκουραζόμαστε, το κάνουμε με στόχο να φορτίσουμε τις μπαταρίες μας για την δουλειά κι όχι για την προσωπική μας ευεξία. Όταν αναπαυόμαστε, ουσιαστικά και με ησυχία, αποφορτιζόμαστε από την ένταση και μειώνεται το άγχος. Η εσωτερική ησυχία και η αποσύνδεση από τις μέριμνες μάς «ξαναγεμίζει». Μας δίνει την ευκαιρία να οραματιστούμε, να ονειροπολήσουμε και να χαρούμε. Αν δεν το κάνουμε, απομακρυνόμαστε από τον εαυτό μας. Σταματάμε να κάνουμε παρέα μαζί του. Οι καθημερινές ασχολίες μας παρασύρουν και ξεχνάμε εμάς τους ίδιους. Είναι σαν να κάνουμε μακροβούτι σε θολά νερά. Δεν βλέπουμε που πάμε, μέχρι να βγάλουμε το κεφάλι μας από το νερό.
Θα μου πείτε: «Καλά μας τα λες! Υπάρχει όμως πρόταση κι αν ναι, ποια είναι αυτή;» Υπάρχουν ορισμένες προτάσεις. Ωστόσο, η πρώτη είναι η εξάσκηση της τέχνης του «τίποτα»! Να κάνουμε «τίποτα» για λίγο διάστημα μέσα στη μέρα μας. Να ησυχάζουμε τις σκέψεις και να απομακρυνόμαστε από τον θόρυβο της καθημερινότητας. Αν καταλάβουμε πόσο σημαντικό είναι, θα ανακαλύψουμε τον τρόπο που μας ταιριάζει. Τα προβλήματα θα παραμείνουν εκεί, δεν θα φύγουν. Ωστόσο, εμείς θα ανακτήσουμε την δύναμη, τη φρεσκάδα και την αντοχή μας για να τα αντιμετωπίσουμε. Στο επόμενοι άρθρο θα βρείτε 6 προσωπικές, πρακτικές συμβουλές για την εξάσκηση της τέχνης του «τίποτα». Καλή εβδομάδα!
Με αγάπη
Θανάσης Παπαναστασίου
