17 Μαΐου 2020. Πάνε πέντε χρόνια… Η απώλεια του πατέρα μου, αποτέλεσε ένα σημείο καμπής που άλλαξε ριζικά τον τρόπο που βλέπω τον εαυτό μου και τη ζωή. Λειτούργησε ως καταλύτης και σηματοδότησε για μένα την αρχή μιας εσωτερικής διαδρομής αναζήτησης νοήματος και συγχώρεσης. Έφυγε ήσυχα, αλλά άφησε έντονο το αποτύπωμα της παρουσίας του σε μένα και στους ανθρώπους που αγγίζω, ακόμα κι αν δεν το γνωρίζουν.
Υπάρχουν στιγμές που κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη και κάτι μέσα σου σε ρωτά: «Μέχρι πότε θα αντέχεις;» Μπορεί να είσαι εσύ αυτός που δίνει πάντα. Που συγχωρεί, που καταλαβαίνει, που κρατά τις ισορροπίες. Αυτός που δεν φεύγει εύκολα. Που προσπαθεί ξανά και ξανά. Από αγάπη, από ελπίδα ή από φόβο. Ίσως και όλα αυτά μαζί.
Κάποια στιγμή όμως, αρχίζεις να αναρωτιέσαι: «Ποιος στέκεται δίπλα μου όταν κουράζομαι; Ποιος με φροντίζει όταν λυγίζω;» Είναι δύσκολο να δεις ότι μπορεί να έχεις χαθεί μέσα σε μια σχέση ή έναν ρόλο που σου στερεί τη χαρά της ζωής. Είναι δύσκολο να το παραδεχτείς, πόσο μάλλον να αναρωτηθείς: «Να μείνω ή να φύγω;»
Συνήθως γράφω στο Θinking Blog με σκοπό να ωφελήσω ή να εμπνεύσω. Σήμερα γράφω για να κατανοήσω. Για να βάλω σε τάξη κάποιες εσωτερικές συγκρούσεις που κουβαλάω καιρό. Αγαπητέ φίλε ή φίλη, ίσως μέσα από αυτές τις συγκρούσεις να βρεις ορισμένα σημεία που σε αφορούν και να διαβάσεις καλύτερα τον εαυτό σου.
Πόσες φορές έχεις πει «ναι», ενώ θα ήθελες να πεις «όχι;» Ένα ειλικρινές «όχι» δεν είναι απλώς μια άρνηση, αλλά μια θέση που προασπίζει τα όρια και τις αξίες μας. Η διατύπωσή του χρειάζεται θάρρος, και ακεραιότητα. Λέγοντας «όχι» ...
