Κάποτε, ένας βασιλιάς στην Περσία ήταν ταραγμένος από τις πολλές μεταπτώσεις της ζωής του, τη χαρά και τη λύπη, τις νίκες και τις ήττες. Ζήτησε, λοιπόν, από τους σοφούς του παλατιού να του δώσουν μια θεραπεία, ένα φάρμακο ή ένα μαγικό ξόρκι που θα μπορούσε να τον βοηθήσει να βρει γαλήνη και ισορροπία, ανεξαρτήτως των περιστάσεων. Οι σοφοί του παλατιού εργάστηκαν πάνω στο πρόβλημα, αλλά δεν κατάφεραν να βρουν λύση. Τότε, ένας ασπρομάλλης επισκέπτης που είχε μάθει το ζήτημα που απασχολούσε τον βασιλιά, του έφερε την λύση. Ένα δακτυλίδι «μαγικό». Όχι για την ιδιότητά του να λειτουργεί μαγικά, αλλά για τα λόγια που είχε χαραγμένα πάνω του. «Κι αυτό θα περάσει».
Το γνωστό περσικό παραμύθι αναφέρεται σε μια ιστορία που περιέχει βαθιά σοφία. Όποιες κι αν είναι οι συνθήκες, είτε καλές είτε κακές, τίποτα δεν κρατάει για πάντα. Στη χαρά, στη νίκη και στην ευθυμία, μας υπενθυμίζει να παραμένουμε ταπεινοί. Αντίθετα, στην λύπη, στην απώλεια και στην ήττα να «κρατάμε γερά» και με υπομονή και αποφασιστικότητα να διατηρούμε το θάρρος μας. Μας κάνει να συνειδητοποιούμε ότι όλα είναι εφήμερα σ’ αυτή τη ζωή. Η παροδικότητα είναι χαρακτηριστικό της, καθώς και οι καταστάσεις που ανακύπτουν, ευχάριστες ή δυσάρεστες.
Από την άλλη, αναγνωρίζοντας ότι τα αντίθετα είναι απλώς διαφορετικές όψεις του κύκλου της ζωής, διαπιστώνουμε ότι δεν μπορούμε να βιώσουμε το ένα χωρίς την ύπαρξη του άλλου. Η χαρά και η λύπη, η επιτυχία και η αποτυχία, ο θρίαμβος και η ήττα είναι αλληλένδετα. Επιπλέον, δεν εκφράζονται απαραίτητα με δυισμό. Η ζωή δεν είναι άσπρο-μαύρο. Αυτή η γνώση, μπορεί να μας ωθήσει στην αναζήτηση της μεσότητας και της ισορροπίας.
Πέρα όμως από την παροδικότητα, επισημαίνει και την διαρκή αναζήτηση του ανθρώπου για βεβαιότητα, σταθερότητα και ασφάλεια. Η λύση που προσφέρεται στο βασιλιά δεν αποτελεί εξωτερική απάντηση, αλλά αίτημα για εσωτερική αλλαγή οπτικής. Καλείται να αποδεχτεί την αβεβαιότητα και την αλλαγή ως κάτι φυσικό και να αναπτύξει εσωτερικά εργαλεία, ώστε να βρίσκει την ισορροπία. Το ξόρκι ή το φάρμακο που ψάχνει συμβολίζουν την «εύκολη λύση». Ταυτόχρονα, αποκαλύπτουν την διαχρονική ανάγκη του ανθρώπου να διατηρεί τον έλεγχο. Η εύρεση της απάντησης ωστόσο, βρίσκεται μέσα μας και στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τις μεταπτώσεις, την εξέλιξη και την αλλαγή. Η γαλήνη δεν έρχεται όταν αποφεύγουμε τις δυσκολίες ή επιδιώκουμε πάση θυσία την ευτυχία, αλλά όταν υποδεχόμαστε με χάρη την αβεβαιότητα και τη μεταβλητότητα της ζωής. Συνεπώς, η αποδοχή της αβεβαιότητας μπορεί να αποτελέσει πηγή δύναμης.
Συνοψίζοντας, όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με προκλήσεις, επιτυχίες ή αποτυχίες, είναι συχνά δύσκολο να κατανοήσουμε ότι αυτές οι καταστάσεις δεν είναι μόνιμες. Στις έντονες στιγμές, είτε θετικές είτε αρνητικές, μπορεί να νιώθουμε ότι θα διαρκέσουν για πάντα. Στην πραγματικότητα είναι προσωρινές. Δεν σημαίνει ότι θα είμαστε απόντες και άπραγοι ή ότι θα περιμένουμε με κάποιο μαγικό τρόπο όλα να φτιάξουν. Ωστόσο, αλλάζοντας την οπτική μας και αντιμετωπίζοντας την κάθε κατάσταση αισιόδοξα αλλά και με ρεαλισμό, ας θυμόμαστε ότι «κι αυτό θα περάσει».
Με αγάπη
Θανάσης Παπαναστασίου
Υ.Γ. Η δική μου οπτική στην ιστορία, προτείνω να μη σας στερήσει την δυνατότητα να την δείτε με τη δική σας ματιά. Αντίθετα μάλιστα, εύχομαι να αποτελέσει ερέθισμα για αναστοχασμό και προσωπική εξέλιξη. Εφόσον, επιθυμείτε να ανακαλύψετε τρόπους εξέλιξης και προσωπικής ανάπτυξης, επικοινωνήστε μαζί μου.
