Αυτή είναι η χαρτογράφηση της ζωή μας! Μια σειρά από δυνατότητες και σταυροδρόμια. Μέσα από τις προσωπικές, συνειδητές ή ασυνείδητες επιλογές, αλλά και τις καταστάσεις της ζωής (μπορούμε να το πούμε πρόνοια, μοίρα, τύχη ή οτιδήποτε άλλο), φτάσαμε ως εδώ. Κάπου εδώ πάνω, ψηλά στο γράφημα, γεννηθήκαμε σε αυτή τη ζωή και μέσα από ένα προσωπικό μονοπάτι φτάσαμε στο σήμερα.
Συνεπώς, μπορούμε να δούμε τη ζωή μας ως γραμμική πορεία και ταυτόχρονα, ως ένα σύνολο εναλλακτικών ζωών, που από επιλογή, τύχη ή Θεϊκή παρέμβαση δεν ζήσαμε. Αυτές οι ζωές που δεν ζήσαμε, περιγράφουν ευκαιρίες, δυνατότητες ή ιδέες, που δεν έχουν εκφραστεί ή βιωθεί. Περιέχουν το 
δυναμικό που δεν αξιοποιήθηκε. Ο Alheit (1994) το ονόμασε «αβίωτη ζωή». Αν το δούμε έτσι, μπορούμε να αντιληφθούμε την πληθώρα των δυνατοτήτων οι οποίες ανοίγονται μπροστά μας και σήμερα. Άραγε, αν εξετάσουμε το παρόν, ποιες δυνατότητες μπορούμε να διακρίνουμε; Από την άλλη, αν μπορούσαμε να δούμε με έναν μαγικό τρόπο στο μέλλον, πως θα αξιολογούσαμε τότε τις σημερινές μας επιλογές;
Συνειδητοποιώντας την ευκαιρία να υπάρχουμε σήμερα, γεννώνται τρεις ερωτήσεις, τις οποίες καλό είναι να τις απαντήσει ο καθένας προσωπικά.
1. Τι νιώθω που βρίσκομαι εδώ σήμερα;
2. Ποιες δυνατότητες ξεδιπλώνονται μπροστά μου;
3. Τι θέλω, μπορώ και είναι ωφέλιμο να επιλέξω;
Σύμφωνα με τον Ηράκλειτο «δεν μπορείς να μπεις δυο φορές στο ίδιο ποτάμι». Όπως το αντιλαμβάνομαι, οι συνθήκες (το ποτάμι) δεν είναι ίδιες. Ταυτόχρονα, κι εμείς ως άτομα, με την ατομική μας εξέλιξη, δεν παραμένουμε ίδιοι. Οι εμπειρίες μας και η ερμηνεία που τους δίνουμε, καθώς και οι γνώσεις που αποκτάμε, είναι η γραμματική και το συντακτικό που δίνουν διαφορετική «μετάφραση» στα γεγονότα του παρόντος, αλλά και του παρελθόντος. Πιστεύω, ότι το πλήθος και το βάθος των εμπειριών της ζωής μας, αποτελούν καταλύτη. Μπορούν να μεταβάλουν την θέαση του παρελθόντος, να επηρεάσουν τις αποφάσεις μας στο παρόν, καθώς και την προοπτική μας για το μέλλον.
Απαντώντας προσωπικά, την πρώτη ερώτηση, σήμερα νιώθω ευγνωμοσύνη και χαρά που υπάρχω, καθώς και για τους ανθρώπους που έχω στη ζωή μου. Ακολούθως, νιώθω ευγνωμοσύνη για όσα έζησα (επιτυχίες και αποτυχίες-μαθήματα), καθώς και για τους ανθρώπους, οι οποίοι περάσαν στη ζωή μου και δεν υπάρχουν πια. Τέλος, προσμονή για όσα επιφυλάσσει το μέλλον και ευθύνη για όσα επιλέγω και σχεδιάζω. Εσείς;
Με αγάπη
Θανάσης Παπαναστασίου
